من و على و فاطمه و حسن و حسين عليهم السّلام ، دو هزار سال قبل از آن كه خداوند آدم أبو البشر را بيافريند ، در سراپردهء عرش ، تسبيح خدا را مىگفتيم و ملائكه به سبب تسبيح ما ، تسبيح خدا را مىگفتند . هنگامى كه خداوند حضرت آدم را آفريد ، به فرشتگان فرمان داد او را سجده كنند ، ولى به ما امر نفرمود كه سجده نماييم . پس فرشتگان ، همگى سجده كردند به جز ابليس كه سركشى نمود و سجده نكرد و خداوند به او فرمود : « آيا تكبر كردى يا از عالين ( برترين‌ها ) هستى ؟ » و مقصود از « عالين » ، همين پنج نفر بودند كه اسامى آنها در سراپردهء عرش نوشته شده بود . پس ما باب [ رحمت ] خداييم كه از طريق آن ، [ به خلايق نعمت ] مىدهد و به سبب ما هدايت يافتگان هدايت مىيابند . هر كس ما را دوست بدارد ، خدا او را دوست مىدارد و در بهشت جاى مىدهد و هر كس نسبت به ما بغض و كينه داشته باشد ، خداوند او را دشمن مىدارد و در آتش جهنم جاى مىدهد . و ما را دوست نمىدارد ، مگر كسى كه حلال‌زاده باشد . حديث هشتم عمران گفت : امام صادق عليه السّلام فرمود :